§1.121.1ἀκούσας ταῦτα ὁ Ἀστυάγης ἐχάρη τε καὶ καλέσας τὸν Κῦρον ἔλεγέ οἱ τάδε.
이 말을 듣고 아스티아게스는 기뻐하며 키루스를 불러 그에게 다음과 같이 말했다.
ὦ παῖ, σὲ γὰρ ἐγὼ διʼ ὄψιν ὀνείρου οὐ τελέην ἠδίκεον, τῇ σεωυτοῦ δὲ μοίρῃ περίεις·
"아이야, 나는 실현되지 않은 꿈의 계시 때문에 너에게 모질게 굴었으나, 너 자신의 운명 덕분에 너는 살아남았구나.
νῦν ὦν ἴθι χαίρων ἐς Πέρσας, πομποὺς δὲ ἐγὼ ἅμα πέμψω.
그러니 이제 기쁜 마음으로 페르시아로 가거라. 나도 호송원들을 함께 보내주마.
ἐλθὼν δὲ ἐκεῖ πατέρα τε καὶ μητέρα εὑρήσεις οὐ κατὰ Μιτραδάτην τε τὸν βουκόλον καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ.
그곳에 가면, 목자인 미트라다테스와 그의 아내와는 비교도 안 될 정도로 고귀한 아버지와 어머니를 만나게 될 것이다."