§5.73θήλεον. ἔνθα κʼ ἔπειτα καὶ ἀθάνατός περ ἐπελθὼν
θήλεον. ἔνθα κʼ ἔπειτα καὶ ἀθάνατός περ ἐπελθὼν grew rich.
§5.74θηήσαιτο ἰδὼν καὶ τερφθείη φρεσὶν ᾗσιν.
There even an immortal, if he came, θηήσαιτο ἰδὼν καὶ τερφθείη φρεσὶν ᾗσιν. would gaze and wonder, and be delighted in his heart.
§5.75ἔνθα στὰς θηεῖτο διάκτορος ἀργεϊφόντης.
ἔνθα στὰς θηεῖτο διάκτορος ἀργεϊφόντης. There standing, the messenger Argeiphontes gazed and wondered.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα ἑῷ θηήσατο θυμῷ, But when he had gazed at all of them to his heart's content, αὐτίκʼ ἄρʼ εἰς εὐρὺ σπέος ἤλυθεν. οὐδέ μιν ἄντην straightway he went into the wide cave.
§5.78ἠγνοίησεν ἰδοῦσα Καλυψώ, δῖα θεάων· §5.79οὐ γάρ τʼ ἀγνῶτες θεοὶ ἀλλήλοισι πέλονται §5.80ἀθάνατοι, οὐδʼ εἴ τις ἀπόπροθι δώματα ναίει.
And Calypso, ἠγνοίησεν ἰδοῦσα Καλυψώ, δῖα θεάων· the beautiful goddess, did not fail to know him when she saw him face to face; οὐ γάρ τʼ ἀγνῶτες θεοὶ ἀλλήλοισι πέλονται for the immortal gods are not unknown to one another, ἀθάνατοι, οὐδʼ εἴ τις ἀπόπροθι δώματα ναίει. even if one dwells in a home far away.
§5.81οὐδʼ ἄρʼ Ὀδυσσῆα μεγαλήτορα ἔνδον ἔτετμεν, §5.82ἀλλʼ ὅ γʼ ἐπʼ ἀκτῆς κλαῖε καθήμενος, ἔνθα πάρος περ, §5.83δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθων.
οὐδʼ ἄρʼ Ὀδυσσῆα μεγαλήτορα ἔνδον ἔτετμεν, But he did not find great-hearted Odysseus within, ἀλλʼ ὅ γʼ ἐπʼ ἀκτῆς κλαῖε καθήμενος, ἔνθα πάρος περ, but he was sitting on the shore and weeping, as was his wont, δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθων. tearing his heart with tears and groans and griefs.
§5.84πόντον ἐπʼ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.
πόντον ἐπʼ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων. He kept looking over the barren sea, shedding tears.
§5.85Ἑρμείαν δʼ ἐρέεινε Καλυψώ, δῖα θεάων, §5.86ἐν θρόνῳ ἱδρύσασα φαεινῷ σιγαλόεντι· §5.87τίπτε μοι, Ἑρμεία χρυσόρραπι, εἰλήλουθας §5.88αἰδοῖός τε φίλος τε;
Ἑρμείαν δʼ ἐρέεινε Καλυψώ, δῖα θεάων, And Calypso, the beautiful goddess, questioned Hermes, ἐν θρόνῳ ἱδρύσασα φαεινῷ σιγαλόεντι· having seated him on a bright, splendid throne: τίπτε μοι, Ἑρμεία χρυσόρραπι, εἰλήλουθας "Why, Hermes of the golden wand, have you come to me, αἰδοῖός τε φίλος τε; πάρος γε μὲν οὔ τι θαμίζεις. honored and welcome?
πάρος γε μὲν οὔ τι θαμίζεις.
In times past you did not visit often.
§5.89αὔδα ὅ τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν, §5.90εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν.
αὔδα ὅ τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν, Speak what is in your mind; my heart bids me fulfill it, εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν. if I can fulfill it and if it is a thing that can be done.
§5.91ἀλλʼ ἕπεο προτέρω, ἵνα τοι πὰρ ξείνια θείω.
ἀλλʼ ἕπεο προτέρω, ἵνα τοι πὰρ ξείνια θείω.
But follow me further, that I may set hospitality before you." ὥς ἄρα φωνήσασα θεὰ παρέθηκε τράπεζαν So speaking, the goddess set a table before him, ἀμβροςίης πλήσασα, κέρασσε δὲ νέκταρ ἐρυθρόν. having filled it with ambrosia, and mixed the red nectar.
§5.94αὐτὰρ ὁ πῖνε καὶ ἦσθε διάκτορος ἀργεϊφόντης.
αὐτὰρ ὁ πῖνε καὶ ἦσθε διάκτορος ἀργεϊφόντης. And the messenger Argeiphontes drank and ate.
§5.95αὐτὰρ ἐπεὶ δείπνησε καὶ ἤραρε θυμὸν ἐδωδῇ, §5.96καὶ τότε δή μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπεν· §5.97εἰρωτᾷς μʼ ἐλθόντα θεὰ θεόν· αὐτὰρ ἐγώ τοι §5.98νημερτέως τὸν μῦθον ἐνισπήσω· κέλεαι γάρ.
αὐτὰρ ἐπεὶ δείπνησε καὶ ἤραρε θυμὸν ἐδωδῇ, But when he had dined and satisfied his soul with food, καὶ τότε δή μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπεν· then indeed he answered her and addressed her, saying: εἰρωτᾷς μʼ ἐλθόντα θεὰ θεόν· αὐτὰρ ἐγώ τοι "You, a goddess, ask me, a god, who has come here; and I νημερτέως τὸν μῦθον ἐνισπήσω· κέλεαι γάρ. will tell you my story truly, for you bid me.
§5.99Ζεὺς ἐμέ γʼ ἠνώγει δεῦρʼ ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα·
Ζεὺς ἐμέ γʼ ἠνώγει δεῦρʼ ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα· Zeus bade me come hither against my will.
τίς δʼ ἂν ἑκὼν τοσσόνδε διαδράμοι ἁλμυρὸν ὕδωρ For who of his own free will would speed over so much salt water, ἄσπετον; οὐδέ τις ἄγχι βροτῶν πόλις, οἵ τε θεοῖσιν unspeakable?
οὐδέ τις ἄγχι βροτῶν πόλις, οἵ τε θεοῖσιν §5.102ἱερά τε ῥέζουσι καὶ ἐξαίτους ἑκατόμβας.
Nor is there any city of mortal men near, who to the gods ἱερά τε ῥέζουσι καὶ ἐξαίτους ἑκατόμβας. offer sacrifices and choice hecatombs.
ἀλλὰ μάλʼ οὔ πως ἔστι Διὸς νόον αἰγιόχοιο But it is in no wise possible for any other god οὔτε παρεξελθεῖν ἄλλον θεὸν οὔθʼ ἁλιῶσαι. to evade or make void the will of aegis-bearing Zeus.
§5.105φησί τοι ἄνδρα παρεῖναι ὀιζυρώτατον ἄλλων, §5.106τῶν ἀνδρῶν, οἳ ἄστυ πέρι Πριάμοιο μάχοντο §5.107εἰνάετες, δεκάτῳ δὲ πόλιν πέρσαντες ἔβησαν §5.108οἴκαδʼ·
φησί τοι ἄνδρα παρεῖναι ὀιζυρώτατον ἄλλων, He says that you have with you a man who is most wretched above all others, τῶν ἀνδρῶν, οἳ ἄστυ πέρι Πριάμοιο μάχοντο of those men who fought around the city of Priam εἰνάετες, δεκάτῳ δὲ πόλιν πέρσαντες ἔβησαν for nine years, and in the tenth sacked the city and departed οἴκαδʼ· ἀτὰρ ἐν νόστῳ Ἀθηναίην ἀλίτοντο, homeward.
ἀτὰρ ἐν νόστῳ Ἀθηναίην ἀλίτοντο, §5.109ἥ σφιν ἐπῶρσʼ ἄνεμόν τε κακὸν καὶ κύματα μακρά.
But on their return they sinned against Athena, ἥ σφιν ἐπῶρσʼ ἄνεμόν τε κακὸν καὶ κύματα μακρά. who raised against them an evil wind and long waves.
§5.110ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι, §5.111τὸν δʼ ἄρα δεῦρʼ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε.
ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι, Then all the rest of his goodly companions perished, τὸν δʼ ἄρα δεῦρʼ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε. but as for him, the wind and the wave bore him and brought him hither.
§5.112τὸν νῦν σʼ ἠνώγειν ἀποπεμπέμεν ὅττι τάχιστα· §5.113οὐ γάρ οἱ τῇδʼ αἶσα φίλων ἀπονόσφιν ὀλέσθαι, §5.114ἀλλʼ ἔτι οἱ μοῖρʼ ἐστὶ φίλους τʼ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι §5.115οἶκον ἐς ὑψόροφον καὶ ἑὴν ἐς πατρίδα γαῖαν. §5.116ὣς φάτο, ῥίγησεν δὲ Καλυψώ, δῖα θεάων, §5.117καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· §5.118σχέτλιοί ἐστε, θεοί, ζηλήμονες ἔξοχον ἄλλων, §5.119οἵ τε θεαῖς ἀγάασθε παρʼ ἀνδράσιν εὐνάζεσθαι §5.120ἀμφαδίην, ἤν τίς τε φίλον ποιήσετʼ ἀκοίτην.
τὸν νῦν σʼ ἠνώγειν ἀποπεμπέμεν ὅττι τάχιστα· Him he now bids you send away as quickly as may be; οὐ γάρ οἱ τῇδʼ αἶσα φίλων ἀπονόσφιν ὀλέσθαι, for it is not his fate to perish here far from his friends, ἀλλʼ ἔτι οἱ μοῖρʼ ἐστὶ φίλους τʼ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι but it is still his lot to see his friends and return οἶκον ἐς ὑψόροφον καὶ ἑὴν ἐς πατρίδα γαῖαν. to his high-roofed home and to his native land." ὣς φάτο, ῥίγησεν δὲ Καλυψώ, δῖα θεάων, So he spoke, and Calypso, the beautiful goddess, shuddered, καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· and she spoke, and addressed him with winged words: σχέτλιοί ἐστε, θεοί, ζηλήμονες ἔξοχον ἄλλων, "Hard are you, gods, and jealous beyond all others, οἵ τε θεαῖς ἀγάασθε παρʼ ἀνδράσιν εὐνάζεσθαι who grudge that goddesses should sleep with men ἀμφαδίην, ἤν τίς τε φίλον ποιήσετʼ ἀκοίτην. openly, if any makes one her dear husband.
§5.121ὣς μὲν ὅτʼ Ὠρίωνʼ ἕλετο ῥοδοδάκτυλος Ἠώς, §5.122τόφρα οἱ ἠγάασθε θεοὶ ῥεῖα ζώοντες, §5.123ἧος ἐν Ὀρτυγίῃ χρυσόθρονος Ἄρτεμις ἁγνὴ §5.124οἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν ἐποιχομένη κατέπεφνεν.
ὣς μὲν ὅτʼ Ὠρίωνʼ ἕλετο ῥοδοδάκτυλος Ἠώς, Even so, when rosy-fingered Dawn took Orion, τόφρα οἱ ἠγάασθε θεοὶ ῥεῖα ζώοντες, you gods who live at ease grudged him, ἧος ἐν Ὀρτυγίῃ χρυσόθρονος Ἄρτεμις ἁγνὴ until in Ortygia chaste Artemis of the golden throne οἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν ἐποιχομένη κατέπεφνεν. assailed him with her gentle shafts and slew him.
§5.125ὣς δʼ ὁπότʼ Ἰασίωνι ἐυπλόκαμος Δημήτηρ, §5.126ᾧ θυμῷ εἴξασα, μίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ §5.127νειῷ ἔνι τριπόλῳ· οὐδὲ δὴν ἦεν ἄπυστος §5.128Ζεύς, ὅς μιν κατέπεφνε βαλὼν ἀργῆτι κεραυνῷ.
ὣς δʼ ὁπότʼ Ἰασίωνι ἐυπλόκαμος Δημήτηρ, And so, when fair-tressed Demeter, ᾧ θυμῷ εἴξασα, μίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ yielding to her love, lay with Iasion νειῷ ἔνι τριπόλῳ· οὐδὲ δὴν ἦεν ἄπυστος in the thrice-ploughed fallow; and not for long was Zeus Ζεύς, ὅς μιν κατέπεφνε βαλὼν ἀργῆτι κεραυνῷ. unwitting of it, who struck him with his bright thunderbolt and slew him.
§5.129ὥς δʼ αὖ νῦν μοι ἄγασθε, θεοί, βροτὸν ἄνδρα παρεῖναι.
ὥς δʼ αὖ νῦν μοι ἄγασθε, θεοί, βροτὸν ἄνδρα παρεῖναι. Even so now you gods grudge that a mortal man should be with me.
§5.130τὸν μὲν ἐγὼν ἐσάωσα περὶ τρόπιος βεβαῶτα §5.131οἶον, ἐπεί οἱ νῆα θοὴν ἀργῆτι κεραυνῷ §5.132Ζεὺς ἔλσας ἐκέασσε μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ.
τὸν μὲν ἐγὼν ἐσάωσα περὶ τρόπιος βεβαῶτα Him I saved when he was riding astride the keel οἶον, ἐπεί οἱ νῆα θοὴν ἀργῆτι κεραυνῷ alone, when Zeus had struck his swift ship with his bright thunderbolt Ζεὺς ἔλσας ἐκέασσε μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ. and shattered it in the midst of the wine-dark sea.
§5.133ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι, §5.134τὸν δʼ ἄρα δεῦρʼ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε.
ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι, There all the rest of his goodly companions perished, τὸν δʼ ἄρα δεῦρʼ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε. but as for him, the wind and the wave bore him and brought him hither.
τὸν μὲν ἐγὼ φίλεόν τε καὶ ἔτρεφον, ἠδὲ ἔφασκον Him I loved and cherished, and I said θήσειν ἀθάνατον καὶ ἀγήραον ἤματα πάντα. I would make him immortal and ageless for all time.
§5.137ἀλλʼ ἐπεὶ οὔ πως ἔστι Διὸς νόον αἰγιόχοιο §5.138οὔτε παρεξελθεῖν ἄλλον θεὸν οὔθʼ ἁλιῶσαι, §5.139ἐρρέτω, εἴ μιν κεῖνος ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει, §5.140πόντον ἐπʼ ἀτρύγετον· πέμψω δέ μιν οὔ πῃ ἐγώ γε· §5.141οὐ γάρ μοι πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι, §5.142οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης.
ἀλλʼ ἐπεὶ οὔ πως ἔστι Διὸς νόον αἰγιόχοιο But since it is in no wise possible for any other god οὔτε παρεξελθεῖν ἄλλον θεὸν οὔθʼ ἁλιῶσαι, to evade or make void the will of aegis-bearing Zeus, ἐρρέτω, εἴ μιν κεῖνος ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει, let him go his way, if that other spurs him on and bids him, πόντον ἐπʼ ἀτρύγετον· πέμψω δέ μιν οὔ πῃ ἐγώ γε· over the barren sea; but I will not speed him on his way; οὐ γάρ μοι πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι, for I have no oared ships and no companions οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης. who might speed him on his way over the broad back of the sea.