骑士

πωλεῖν τε τοὺς ἀλλᾶντας, ἀλλὰ καταγελᾷς;

ὦ μῶρε ποίας κοιλίας; δευρὶ βλέπε.

τὰς στίχας ὁρᾷς τὰς τῶνδε τῶν λαῶν;

ὁρῶ.

τούτων ἁπάντων αὐτὸς ἀρχέλας ἔσει,

καὶ τῆς ἀγορᾶς καὶ τῶν λιμένων καὶ τῆς πυκνός·

βουλὴν πατήσεις καὶ στρατηγοὺς κλαστάσεις,

δήσεις φυλάξεις, ἐν πρυτανείῳ λαικάσει.

ἐγώ;

σὺ μέντοι· κοὐδέπω γε πάνθʼ ὁρᾷς.

ἀλλʼ ἐπανάβηθι κἀπὶ τοὐλεὸν τοδὶ

καὶ κάτιδε τὰς νήσους ἁπάσας ἐν κύκλῳ.

καθορῶ.

τί δαί; τἀμπόρια καὶ τὰς ὁλκάδας;

ἔγωγε.

πῶς οὖν οὐ μεγάλως εὐδαιμονεῖς;

ἔτι νῦν τὸν ὀφθαλμὸν παράβαλλʼ ἐς Καρίαν

τὸν δεξιόν, τὸν δʼ ἕτερον ἐς Καρχηδόνα.

εὐδαιμονήσω δʼ εἰ διαστραφήσομαι;

οὐκ ἀλλὰ διὰ σοῦ ταῦτα πάντα πέρναται.

γίγνει γάρ, ὡς ὁ χρησμὸς οὑτοσὶ λέγει,

ἀνὴρ μέγιστος.

εἰπέ μοι καὶ πῶς ἐγὼ

ἀλλαντοπώλης ὢν ἀνὴρ γενήσομαι;

διʼ αὐτὸ γάρ τοι τοῦτο καὶ γίγνει μέγας,

ὁτιὴ πονηρὸς κἀξ ἀγορᾶς εἶ καὶ θρασύς.

οὐκ ἀξιῶ ʼγὼ ʼμαυτὸν ἰσχύειν μέγα.

οἴμοι τί ποτʼ ἔσθʼ ὅτι σαυτὸν οὐ φῂς ἄξιον;

ξυνειδέναι τί μοι δοκεῖς σαυτῷ καλόν.

μῶν ἐκ καλῶν εἶ κἀγαθῶν;

μὰ τοὺς θεοὺς

εἰ μὴ ʼκ πονηρῶν γʼ.

ὦ μακάριε τῆς τύχης¹

ὅσον πέπονθας ἀγαθὸν ἐς τὰ πράγματα.

ἀλλʼ ὦγάθʼ οὐδὲ μουσικὴν ἐπίσταμαι

πλὴν γραμμάτων, καὶ ταῦτα μέντοι κακὰ κακῶς.

τουτὶ μόνον σʼ ἔβλαψεν, ὅτι καὶ κακὰ κακῶς.

ἡ δημαγωγία γὰρ οὐ πρὸς μουσικοῦ

ἔτʼ ἐστὶν ἀνδρὸς οὐδὲ χρηστοῦ τοὺς τρόπους,

ἀλλʼ εἰς ἀμαθῆ καὶ βδελυρόν. ἀλλὰ μὴ παρῇς

ἅ σοι διδόασʼ ἐν τοῖς λογίοισιν οἱ θεοί.

πῶς δῆτά φησʼ ὁ χρησμός;

εὖ νὴ τοὺς θεοὺς

καὶ ποικίλως πως καὶ σοφῶς ᾐνιγμένος·

ἀλλʼ ὁπόταν μάρψῃ βυρσαίετος ἀγκυλοχήλης

γαμφηλῇσι δράκοντα κοάλεμον αἱματοπώτην,

δὴ τότε Παφλαγόνων μὲν ἀπόλλυται ἡ σκοροδάλμη,

κοιλιοπώλῃσιν δὲ θεὸς μέγα κῦδος ὀπάζει,

αἴ κεν μὴ πωλεῖν ἀλλᾶντας μᾶλλον ἕλωνται.²

πῶς οὖν πρὸς ἐμὲ ταῦτʼ ἐστίν; ἀναδίδασκέ με.

βυρσαίετος μὲν ὁ Παφλαγών ἐσθʼ οὑτοσί.

τί δʼ ἀγκυλοχήλης ἐστίν;

αὐτό που λέγει,

ὅτι ἀγκύλαις ταῖς χερσὶν ἁρπάζων φέρει.

ὁ δράκων δὲ πρὸς τί;

τοῦτο περιφανέστατον.

ὁ δράκων γάρ ἐστι μακρὸν ὅ τʼ ἀλλᾶς αὖ μακρόν.

εἶθʼ αἱματοπώτης ἔσθʼ ὅ τʼ ἀλλᾶς χὠ δράκων·

τὸν οὖν δράκοντά φησι τὸν βυρσαίετον

ἤδη κρατήσειν, αἴ κε μὴ θαλφθῇ λόγοις.

τὰ μὲν λόγιʼ αἰκάλλει με· θαυμάζω δʼ ὅπως

τὸν δῆμον οἷός τʼ ἐπιτροπεύειν εἴμʼ ἐγώ.

φαυλότατον ἔργον· ταῦθʼ ἅπερ ποιεῖς ποίει·

τάραττε καὶ χόρδευʼ ὁμοῦ τὰ πράγματα

ἅπαντα, καὶ τὸν δῆμον ἀεὶ προσποιοῦ

ὑπογλυκαίνων ῥηματίοις μαγειρικοῖς.

τὰ δʼ ἄλλα σοι πρόσεστι δημαγωγικά,

φωνὴ μιαρά, γέγονας κακῶς, ἀγοραῖος εἶ·

ἔχεις ἅπαντα πρὸς πολιτείαν ἃ δεῖ·

χρησμοί τε συμβαίνουσι καὶ τὸ Πυθικόν.

ἀλλὰ στεφανοῦ καὶ σπένδε τῷ Κοαλέμῳ·

χὤπως ἀμυνεῖ³ τὸν ἄνδρα.

καὶ τίς ξύμμαχος

γενήσεταί μοι; καὶ γὰρ οἵ τε πλούσιοι

δεδίασιν αὐτὸν ὅ τε πένης βδύλλει λεώς.

ἀλλʼ εἰσὶν ἱππῆς ἄνδρες ἀγαθοὶ χίλιοι

μισοῦντες αὐτόν, οἳ βοηθήσουσί σοι,

καὶ τῶν πολιτῶν οἱ καλοί τε κἀγαθοί,

καὶ τῶν θεατῶν ὅστις ἐστὶ δεξιός,

κἀγὼ μετʼ αὐτῶν χὠ θεὸς ξυλλήψεται.

καὶ μὴ δέδιθʼ· οὐ γάρ ἐστιν ἐξῃκασμένος,

ὑπὸ τοῦ δέους γὰρ αὐτὸν οὐδεὶς ἤθελεν

τῶν σκευοποιῶν εἰκάσαι. πάντως γε μὴν

γνωσθήσεται· τὸ γὰρ θέατρον δεξιόν.

οἴμοι κακοδαίμων ὁ Παφλαγὼν ἐξέρχεται.

οὔτοι μὰ τοὺς δώδεκα θεοὺς χαιρήσετον,

ὁτιὴ ʼπὶ τῷ δήμῳ ξυνόμνυτον πάλαι.