阿尔克斯提斯

τεθνᾶσιν οἱ θανόντες· ἀλλ’ ἴθ’ ἐς δόμους.

αἰσχρὸν παρὰ κλαίουσι θοινᾶσθαι ξένους.

χωρὶς ξενῶνές εἰσιν οἷ σ’ ἐσάξομεν.

μέθες με, καί σοι μυρίαν ἕξω χάριν.

οὐκ ἔστιν ἄλλου σ’ ἀνδρὸς ἑστίαν μολεῖν.

ἡγοῦ σὺ τῷδε δωμάτων ἐξωπίους

ξενῶνας οἴξας, τοῖς τ’ ἐφεστῶσιν φράσον

σίτων παρεῖναι πλῆθος· εὖ δὲ κλῄσατε

θύρας μεσαύλους· οὐ πρέπει θοινωμένους

κλύειν στεναγμῶν οὐδὲ λυπεῖσθαι ξένους.

τί δρᾷς; τοιαύτης συμφορᾶς προκειμένης,

Ἄδμητε, τολμᾷς ξενοδοκεῖν; τί μῶρος εἶ;

ἀλλ’ εἰ δόμων σφε καὶ πόλεως ἀπήλασα

ξένον μολόντα, μᾶλλον ἄν μ’ ἐπῄνεσας;¹

οὐ δῆτʼ, ἐπεί μοι συμφορὰ μὲν οὐδὲν ἂν

μείων ἐγίγνετʼ, ἀξενώτερος δ’ ἐγώ.

καὶ πρὸς κακοῖσιν ἄλλο τοῦτ’ ἂν ἦν κακόν,

δόμους καλεῖσθαι τοὺς ἐμοὺς ἐχθροξένους.

αὐτὸς δ’ ἀρίστου τοῦδε τυγχάνω ξένου,

ὅταν ποτ’ Ἄργους διψίαν ἔλθω χθόνα.

πῶς οὖν ἔκρυπτες τὸν παρόντα δαίμονα,

φίλου μολόντος ἀνδρός, ὡς αὐτὸς λέγεις;

οὐκ ἄν ποτ’ ἠθέλησεν εἰσελθεῖν δόμους,

εἰ τῶν ἐμῶν τι πημάτων ἐγνώρισε.

καὶ τῷ μέν, οἶμαι, δρῶν τάδ’ οὐ φρονεῖν δοκῶ,

οὐδ’ αἰνέσει με· τἀμὰ δ’ οὐκ ἐπίσταται

μέλαθρ’ ἀπωθεῖν οὐδ’ ἀτιμάζειν ξένους.

ὦ πολύξεινος καὶ ἐλεύθερος ἀνδρὸς ἀεί ποτ’ οἶκος,

σέ τοι καὶ ὁ Πύθιος εὐλύρας Ἀπόλλων

ἠξίωσε ναίειν,

ἔτλα δὲ σοῖσι μηλονόμας

ἐν δόμοις γενέσθαι,

δοχμιᾶν διὰ κλιτύων

βοσκήμασι σοῖσι συρίζων

ποιμνίτας ὑμεναίους.

σὺν δ’ ἐποιμαίνοντο χαρᾷ μελέων βαλιαί τε λύγκες,

ἔβα δὲ λιποῦσ’ Ὄθρυος νάπαν λεόντων

ἁ δαφοινὸς ἴλα·

χόρευσε δ’ ἀμφὶ σὰν κιθάραν,

Φοῖβε, ποικιλόθριξ

νεβρὸς ὑψικόμων πέραν

βαίνουσ’ ἐλατᾶν σφυρῷ κούφῳ,

χαίρουσ’ εὔφρονι μολπᾷ.

τοιγὰρ πολυμηλοτάταν

ἑστίαν οἰκεῖς παρὰ καλλίναον

Βοιβίαν λίμναν. ἀρότοις δὲ γυᾶν

καὶ πεδίων δαπέδοις ὅρον ἀμφὶ μὲν

ἀελίου κνεφαίανἱππόστασιν αἰθέρα τὰν Μολοσσῶν τίθεται,²

πόντιον δ’ Αἰγαίων’ ἐπ’ ἀκτὰν

ἀλίμενον Πηλίου κρατύνει.

καὶ νῦν δόμον ἀμπετάσας

δέξατο ξεῖνον νοτερῷ βλεφάρῳ,

τᾶς φίλας κλαίων ἀλόχου νέκυν ἐν

δώμασιν ἀρτιθανῆ· τὸ γὰρ εὐγενὲς

ἐκφέρεται πρὸς αἰδῶ.

ἐν τοῖς ἀγαθοῖσι δὲ πάντ’ ἔνεστιν σοφίας. ἄγαμαι·

πρὸς δ’ ἐμᾷ ψυχᾷ θάρσος ἧσται

θεοσεβῆ φῶτα κεδνὰ πράξειν.

ἀνδρῶν Φεραίων εὐμενὴς παρουσία,

νέκυν μὲν ἤδη πάντ’ ἔχοντα πρόσπολοι

φέρουσιν ἄρδην πρὸς τάφον τε καὶ πυράν·

ὑμεῖς δὲ τὴν θανοῦσαν, ὡς νομίζεται,

προσείπατ’ ἐξιοῦσαν ὑστάτην ὁδόν.

καὶ μὴν ὁρῶ σὸν πατέρα γηραιῷ ποδὶ

στείχοντʼ, ὀπαδούς τ’ ἐν χεροῖν δάμαρτι σῇ

κόσμον φέροντας, νερτέρων ἀγάλματα.

ἥκω κακοῖσι σοῖσι συγκάμνων, τέκνον·

ἐσθλῆς γάρ, οὐδεὶς ἀντερεῖ, καὶ σώφρονος

γυναικὸς ἡμάρτηκας. ἀλλὰ ταῦτα μὲν

φέρειν ἀνάγκη καίπερ ὄντα δύσφορα.

δέχου δὲ κόσμον τόνδε, καὶ κατὰ χθονὸς

ἴτω. τὸ ταύτης σῶμα τιμᾶσθαι χρεών,

ἥτις γε τῆς σῆς προύθανε ψυχῆς, τέκνον,

καί μ’ οὐκ ἄπαιδ’ ἔθηκεν οὐδ’ εἴασε σοῦ

στερέντα γήρᾳ πενθίμῳ καταφθίνειν,

πάσαις δ’ ἔθηκεν εὐκλεέστερον βίον

γυναιξίν, ἔργον τλᾶσα γενναῖον τόδε.

ὦ τόνδε μὲν σώσασʼ, ἀναστήσασα δὲ

ἡμᾶς πίτνοντας, χαῖρε, κἀν Ἅιδου δόμοις

εὖ σοι γένοιτο. φημὶ τοιούτους γάμους

λύειν βροτοῖσιν, ἢ γαμεῖν οὐκ ἄξιον.

οὔτ’ ἦλθες ἐς τόνδ’ ἐξ ἐμοῦ κληθεὶς τάφον,

οὔτ’ ἐν φίλοισι σὴν παρουσίαν λέγω.

κόσμον δὲ τὸν σὸν οὔποθ’ ἥδ’ ἐνδύσεται.

οὐ γάρ τι τῶν σῶν ἐνδεὴς ταφήσεται.

τότε ξυναλγεῖν χρῆν σ’ ὅτ’ ὠλλύμην ἐγώ.

σὺ δ’ ἐκποδὼν στὰς καὶ παρεὶς ἄλλῳ θανεῖν

νέῳ γέρων ὤν, τόνδ’ ἀποιμώξῃ νεκρόν;

οὐκ ἦσθ’ ἄρ’³ ὀρθῶς τοῦδε σώματος πατήρ;

οὐδ’ ἡ τεκεῖν φάσκουσα καὶ κεκλημένη

μήτηρ μ’ ἔτικτε; δουλίου δ’ ἀφ’ αἵματος

μαστῷ γυναικὸς σῆς ὑπεβλήθην λάθρᾳ;