阿尔克斯提斯

γυναικὸς ἐσθλῆς ἤμπλακες· τίς ἀντερεῖ;

ὥστ’ ἄνδρα τόνδε μηκέθ’ ἥδεσθαι βίῳ.¹

χρόνος μαλάξει, νῦν δ’ ἔθ’ ἡβάσκει κακόν.

χρόνον λέγοις ἄν, εἰ χρόνος τὸ κατθανεῖν.²

γυνή σε παύσει καὶ νέου γάμου πόθοι.

σίγησον· οἷον εἶπας. οὐκ ἂν ᾠόμην.

τί δʼ; οὐ γαμεῖς γάρ, ἀλλὰ χηρεύσῃ λέχος;

οὐκ ἔστιν ἥτις τῷδε συγκλιθήσεται.

μῶν τὴν θανοῦσαν ὠφελεῖν τι προσδοκᾷς;

κείνην ὅπουπερ ἔστι τιμᾶσθαι χρεών.

αἰνῶ μὲν αἰνῶ· μωρίαν δ’ ὀφλισκάνεις.

ὡς μήποτ’ ἄνδρα τόνδε νυμφίον καλῶν.³

ἐπῄνεσ’ ἀλόχῳ πιστὸς οὕνεκ’ εἶ φίλος.

θάνοιμ’ ἐκείνην καίπερ οὐκ οὖσαν προδούς.

δέχου νυν εἴσω τήνδε γενναίων δόμων.

μή, πρός σε τοῦ σπείραντος ἄντομαι Διός.

καὶ μὴν ἁμαρτήσῃ γε μὴ δράσας τάδε.

καὶ δρῶν γε λύπῃ καρδίαν δηχθήσομαι.

πιθοῦ· τάχ’ ἂν γὰρ ἐς δέον πέσοι χάρις.

φεῦ.

εἴθ’ ἐξ ἀγῶνος τήνδε μὴ ῎λαβές ποτε.

νικῶντι μέντοι καὶ σὺ συννικᾷς ἐμοί.

καλῶς ἔλεξας· ἡ γυνὴ δ’ ἀπελθέτω.

ἄπεισιν, εἰ χρή· πρῶτα δ’ εἰ χρεὼν ἄθρει.

χρή, σοῦ γε μὴ μέλλοντος ὀργαίνειν ἐμοί.

εἰδώς τι κἀγὼ τήνδ’ ἔχω προθυμίαν.

νίκα νυν. οὐ μὴν ἁνδάνοντά μοι ποιεῖς.

ἀλλ’ ἔσθ’ ὅθ’ ἡμᾶς αἰνέσεις· πιθοῦ μόνον.

κομίζετʼ, εἰ χρὴ τήνδε δέξασθαι δόμοις.

οὐκ ἂν μεθείην τὴν γυναῖκα προσπόλοις.

σὺ δ’ αὐτὸς αὐτὴν εἴσαγʼ, εἰ βούλῃ, δόμους.

ἐς σὰς μὲν οὖν ἔγωγε θήσομαι χέρας.

οὐκ ἂν θίγοιμι· δῶμα δ’ εἰσελθεῖν πάρα.

τῇ σῇ πέποιθα χειρὶ δεξιᾷ μόνῃ.

ἄναξ, βιάζῃ μ’ οὐ θέλοντα δρᾶν τάδε.

τόλμα προτεῖναι χεῖρα καὶ θιγεῖν ξένης.

καὶ δὴ προτείνω, Γοργόν’ ὡς καρατομῶν.⁴

ἔχεις;

ἔχω; ναί.

σῷζέ νυν, καὶ τὸν Διὸς

φήσεις ποτ’ εἶναι παῖδα γενναῖον ξένον.

βλέψον πρὸς αὐτήν, εἴ τι σῇ δοκεῖ πρέπειν

γυναικί· λύπης δ’ εὐτυχῶν μεθίστασο.

ὦ θεοί, τί λέξω—θαῦμ’ ἀνέλπιστον τόδε—

γυναῖκα λεύσσων τήνδʼ; —ἐμὴν ἐτητύμως;

ἢ κέρτομός με θεοῦ τις ἐκπλήσσει χαρά;

οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ τήνδ’ ὁρᾷς δάμαρτα σήν.

ὅρα γε μή τι φάσμα νερτέρων τόδ’ ᾖ.

οὐ ψυχαγωγὸν τόνδ’ ἐποιήσω ξένον.

ἀλλ’ ἣν ἔθαπτον εἰσορῶ δάμαρτ’ ἐμήν;

σάφ’ ἴσθʼ. ἀπιστεῖν δ’ οὔ σε θαυμάζω τύχην.

θίγω, προσείπω ζῶσαν ὡς δάμαρτ’ ἐμήν;

πρόσειπʼ. ἔχεις γὰρ πᾶν ὅσονπερ ἤθελες.

ὦ φιλτάτης γυναικὸς ὄμμα καὶ δέμας,

ἔχω σ’ ἀέλπτως, οὔποτ’ ὄψεσθαι δοκῶν.

ἔχεις· φθόνος δὲ μὴ γένοιτό τις θεῶν.

ὦ τοῦ μεγίστου Ζηνὸς εὐγενὲς τέκνον,

εὐδαιμονοίης, καί σ’ ὁ φιτύσας πατὴρ

σῴζοι· σὺ γὰρ δὴ τἄμ’ ἀνώρθωσας μόνος.

πῶς τήνδ’ ἔπεμψας νέρθεν ἐς φάος τόδε;

μάχην συνάψας δαιμόνων τῷ κυρίῳ.

ποῦ τόνδε Θανάτῳ φῂς ἀγῶνα συμβαλεῖν;

τύμβον παρ’ αὐτὸν ἐκ λόχου μάρψας χεροῖν.

τί γάρ ποθ’ ἥδ’ ἄναυδος ἕστηκεν γυνή;

οὔπω θέμις σοι τῆσδε προσφωνημάτων

κλύειν,⁵ πρὶν ἂν θεοῖσι τοῖσι νερτέροις

ἀφαγνίσηται καὶ τρίτον μόλῃ φάος.

ἀλλ’ εἴσαγ’ εἴσω τήνδε· καὶ δίκαιος ὢν

τὸ λοιπόν, Ἄδμητʼ, εὐσέβει περὶ ξένους.

καὶ χαῖρʼ· ἐγὼ δὲ τὸν προκείμενον πόνον

Σθενέλου τυράννῳ παιδὶ πορσυνῶ μολών.

μεῖνον παρ’ ἡμῖν καὶ ξυνέστιος γενοῦ.

αὖθις τόδ’ ἔσται, νῦν δ’ ἐπείγεσθαί με δεῖ.

ἀλλ’ εὐτυχοίης, νόστιμον δ’ ἔλθοις δόμον.

ἀστοῖς δὲ πάσῃ τ’ ἐννέπω τετραρχίᾳ,

χοροὺς ἐπ’ ἐσθλαῖς συμφοραῖσιν ἱστάναι

βωμούς τε κνισᾶν βουθύτοισι προστροπαῖς.

νῦν γὰρ μεθηρμόσμεσθα βελτίω βίον

τοῦ πρόσθεν· οὐ γὰρ εὐτυχῶν ἀρνήσομαι.

πολλαὶ μορφαὶ τῶν δαιμονίων,

πολλὰ δ’ ἀέλπτως κραίνουσι θεοί·

καὶ τὰ δοκηθέντ’ οὐκ ἐτελέσθη,

τῶν δ’ ἀδοκήτων πόρον ηὗρε θεός.

τοιόνδ’ ἀπέβη τόδε πρᾶγμα.