欧罗巴

ὄσσε δ’ ὑπογλαύσσεσκε καὶ ἵμερον ἀστράπτεσκεν.

ἶσά τ’ ἐπ’ ἀλλήλοισι κέρα ἀνέτελλε καρήνου

ἄντυγος ἡμιτόμου κεραῆς ἅτε κύκλα σελήνης.

ἤλυθε δ’ ἐς λειμῶνα καὶ οὐκ ἐφόβησε φαανθεὶς

παρθενικάς, πάσῃσι δ’ ἔρως γένετ’ ἐγγὺς ἱκέσθαι

ψαῦσαι θ’ ἱμερτοῖο βοός, τοῦ δ’ ἄμβροτος ὀδμὴ

τηλόθι καὶ λειμῶνος ἐκαίνυτο λαρὸν ἀϋτμήν.

στῆ δὲ ποδῶν προπάροιθεν ἀμύμονος Εὐρωπείης,

καί οἱ λιχμάζεσκε δέρην, κατέθελγε δὲ κούρην.

ἣ δέ μιν ἀμφαφάασκε καὶ ἠρέμα χείρεσιν ἀφρὸν

πολλὸν ἀπὸ στομάτων ἀπομόργνυτο, καὶ κύσε ταῦρον.

αὐτὰρ ὃ μειλίχιον μυκήσατο· φαῖό κεν¹ αὐλοῦ

Μυγδονίου γλυκὺν ἦχον ἀνηπύοντος ἀκούειν.

ὤκλασε δὲ πρὸ ποδοῖιν, ἐδέρκετο δ’ Εὐρώπειαν

αὐχέν’ ἐπιστρέψας καί οἱ πλατὺ δείκνυε νῶτον.

ἣ δὲ βαθυπλοκάμοισι μετέννεπε παρθενικῇσι·

δεῦθ’ ἑτάραι φίλιαι καὶ ὁμήλικες, ὄφρ’ ἐπὶ τῷδε

ἑζόμεναι ταύρῳ τερπώμεθα· δὴ γὰρ ἁπάσας

νῶτον ὑποστορέσας ἀναδέξεται, οἷά τ’ ἐνηὴς

πρηΰς τ’ εἰσιδέειν² καὶ μείλιχος, οὐδέ τι ταύροις

ἄλλοισι προσέοικε· νόος δέ οἱ ἠΰτε φωτὸς

αἴσιμος ἀμφιθέει, μούνης δ’ ἐπιδεύεται αὐδῆς.

ὣς φαμένη νώτοισιν ἐφίζανε μειδιόωσα,

αἱ δ’ ἄλλαι μέλλεσκον.³ ἄφαρ δ’ ἀνεπήλατο ταῦρος,

ἣν θέλεν ἁρπάξας· ὠκὺς δ’ ἐπὶ πόντον ἵκανεν.

ἣ δὲ μεταστρεφθεῖσα φίλας καλέεσκεν ἑταίρας

χεῖρας ὀρεγνυμένη, ταὶ δ’ οὐκ ἐδύναντο κιχάνειν.

ἀκτάων δ’ ἐπιβὰς πρόσσω θέεν ἠΰτε δελφὶς

χηλαῖς ἀβρεκτοῖσιν ἐπ’ εὐρέα κύματα βαίνων.

ἣ δὲ τότ’ ἐρχομένοιο γαληνιάασκε θάλασσα,

κήτεα δ’ ἀμφὶς ἄταλλε Διὸς προπάροιθε ποδοῖιν,

γηθόσυνος δ’ ὑπὲρ οἶδμα κυβίστεε βυσσόθε δελφίς·

Νηρεΐδες δ’ ἀνέδυσαν ὑπὲξ ἁλός, αἳ δ’ ἄρα πᾶσαι

κητείοις νώτοισιν ἐφήμεναι ἐστιχόωντο.

καὶ δ’ αὐτὸς βαρύδουπος ὑπείραλος Ἐννοσίγαιος

κῦμα κατιθύνων ἁλίης ἠγεῖτο κελεύθου

αὐτοκασιγνήτῳ·⁴ τοὶ δ’ ἀμφί μιν ἠγερέθοντο

Τρίτωνες, πόντοιο βαρύθροοι αὐλητῆρες,

κόχλοισιν ταναοῖς γάμιον μέλος ἠπύοντες.

ἣ δ’ ἄρ’ ἐφεζομένη Ζηνὸς βοέοις ἐπὶ νώτοις

τῇ μὲν ἔχεν ταύρου δολιχὸν κέρας, ἐν χερὶ δ’ ἄλλῃ

εἴρυε πορφυρέην κολποῦ πτύχα, ὄφρά κε μή μιν

δεύοι⁵ ἐφελκόμενον πολιῆς ἁλὸς ἄσπετον ὕδωρ.

κολπώθη δ’ ὤμοισι πέπλος βαθὺς Εὐρωπείης,

ἱστίον οἷά τε νηός, ἐλαφρίζεσκε δὲ κούρην.

ἣ δ’ ὅτε δὴ γαίης ἀπὸ πατρίδος ἦεν ἄνευθεν,

φαίνετο δ’ οὔτ’ ἀκτή τις ἁλίρροθος οὔτ’ ὄρος αἰπύ,

ἀλλ’ ἀὴρ μὲν ἄνωθεν, ἔνερθε δὲ πόντος ἀπείρων,

ἀμφί ἑ παπτήνασα τόσην ἀνενείκατο φωνήν·

πῇ με φέρεις θεόταυρε; τίς ἔπλεο; πῶς δὲ κέλευθα

ἀργαλἔ εἰλιπόδεσσι διέρχεαι, οὐδὲ θάλασσαν

δειμαίνεις; νηυσὶν γὰρ ἐπίδρομός ἐστι θάλασσα

ὠκυάλοις, ταῦροι δ’ ἁλίην τρομέουσιν ἀταρπόν.

ποῖόν τοι ποτὸν ἡδύ; τίς ἐξ ἁλὸς ἔσσετ’ ἐδωδή;

ἦ ἄρα τις θεός ἐσσι· θεοῖς γ’ ἐπεοικότα ῥέζεις.

οὔθ’ ἅλιοι δελφῖνες ἐπὶ χθονὸς οὔτε τι ταῦροι

ἐν πόντῳ στιχόωσι, σὺ δὲ χθόνα καὶ κατὰ πόντον

ἄτρομος ἀΐσσεις, χηλαὶ δέ τοί εἰσιν ἐρετμά.

ἦ τάχα καὶ γλαυκῆς ὑπὲρ ἠέρος ὑψόσ’ ἀερθεὶς

εἴκελος αἰψηροῖσι πετήσεαι οἰωνοῖσιν.

ὤμοι ἐγὼ μέγα δή τι δυσάμμορος, ἥ ῥά τε δῶμα

πατρὸς ἀποπρολιποῦσα καὶ ἑσπομένη βοΐ τῷδε

ξείνην ναυτιλίην ἐφέπω καὶ πλάζομαι οἴη.

ἀλλὰ σύ μοι μεδέων πολιῆς ἁλὸς Ἐννοσίγαιε

ἵλαος ἀντιάσειας, ὃν ἔλπομαι εἰσοράασθαι

τόνδε κατιθύνοντα πόρον προκέλευθον ἐμεῖο.

οὐκ ἀθεεὶ γὰρ ταῦτα διέρχομαι ὑγρὰ κέλευθα.

ὣς φάτο· τὴν δ’ ὧδε προσεφώνεεν ἠΰκερως βοῦς·

θάρσει παρθενική, μὴ δείδιθι πόντιον οἶδμα.

αὐτός τοι Ζεύς εἰμι, κεἰ ἐγγύθεν εἴδομαι εἶναι

ταῦρος· ἐπεὶ δύναμαί γε φανήμεναι ὅττι θέλοιμι.

σὸς δὲ πόθος μ’ ἀνέηκε τόσην ἅλα μετρήσασθαι

ταύρῳ ἐειδόμενον· Κρήτη δέ σε δέξεται ἤδη,

ἥ μ’ ἔθρεψε καὶ αὐτόν, ὅπῃ νυμφήϊα σεῖο

ἔσσεται· ἐξ ἐμέθεν δὲ κλυτοὺς φιτύσεαι υἷας,

οἳ σκηπτοῦχοι ἄνακτες ἐπὶ χθονίοισιν ἔσονται.

ὣς φάτο· καὶ τετέλεστο τά περ φάτο. Φαίνετο μὲν δὴ

Κρήτη, Ζεὺς δὲ πάλιν σφετέρην ἀνελάζετο μορφήν,

λῦσε δέ οἱ μίτρην, καί οἱ λέχος ἔντυον Ὧραι.

ἡ δὲ πάρος κούρη Ζηνὸς γένετ’ αὐτίκα νύμφη,

καὶ Κρονίδῃ τέκνα τίκτε καὶ αὐτίκα γίνετο μήτηρ.